playing dice..

εναλλακτικος τιτλος: τα γερμαvικα, οι μοιρες, η Γκιοβαννα.. και τα τυχαια γεγονοτα με ή χωρις εισαγωγικα..

κοιτα τωρα τι μου εχει κολλησει στο μυαλο εδω και μερες.. κοιταζω τα τραγουδια που εχω για αγαπημενα μου( και τα ακουω με ευχαριστηση).. το πρωτο ειναι με γερμαvικους στιχους.. μπορει να μου αρεσουν οι ξενες γλωσσες και να εχω μια εφεση για να τις μαθαινω αλλα για τα γερμαvικα υπαρχει εξαιρεση ! δεν θελω να τα μαθω.. και γιατι αυτο; γιατι απο μικρη η γιαγια μου που εζησε στην κατοχη μου ελεγε για τους γερμανους και το γεγονος οτι λογω αυτων χαθηκε ο παπους μου.. κι ετσι πως μου εχει.. κατσικωθει και δεν θελω να τα μαθω… ομως, με μια γρηγορη αναδρομη διαπιστωνω οτι: καποια ξaδερφια μου σπουδασαν γερμανiα.. μικρη οι γειτονες μας ηταν απο αυτη τη χωρα.. οπως και τωρα.. στο δημοτικο η καλυτερη μου τοτε φιλη ηταν ξετρελλαμενη με τα γερμαvικα : την βρηκα τυχαια στο φεισμπουκ και την θυμηθηκα.. μετεπειτα πολλοι φιλοι εζησαν ως μεταναστες εκει.. ακομη κι εδω στο ιντερνετ γνωριζω βλογγοφιλους μου εζησαν εκει.. κοιταω βιβλια στη βιβλιοθηκη μου και βλεπω να φιγουραρουν ονοματα γερμαvικα πχ της ελφριντε γιελινεκ.. στη γειτονια μου βλεπω το γνωστο σε ολους μας σουπερμαρκετ απο γερμαvια.. και guess what πιανω τυχαια ενα μολυβι και λεει made in germαny..

τυχαιο ή οχι;

κι εχω προβληματιστει γιατι εχω πεσει τον τελευταιο καιρο σε ενα ακρως απαισιοδοξο βιβλιο .. ξενοπουλος φυσικα.. (μην με ρωτατε εχω αγορασει πολλα ακομη δικα του και θα χω να διαβαζω καιρο ακομη..) το βιβλιο λεγεται η μοιρα του Μαρη και περιγραφει τη ζωη -οδυσσεια του Μαρη που η μοιρα του ισως ειναι “να αγαπα και να τον μισουν να τον κοροιδευουν, αυτος να αφοσιωνεται και οι αλλοι να τον εγκαταλειπουν”.. σαν τον νομο του μερφυ ενα πραγμα..

κι οσο και να θελεις να πεις οτι ειναι τυχαια καποια πραγματα δεν μπορει απανωτα: να αγαπα μια γυναικα, αυτη να τον εγκαταλειπει για τον καλυτερο του φιλο, να ξενιτευεται στην αθηνα απο ζακυνθο και να μην μπορει να βρει δουλεια, να βρισκει τελικα και μετα απο λιγο να πεφτει η κυβερνισει που τον διορισε και να τον απολυουν.. να εχει ενα σπιτι, κι οταν να αποφασιζει να το πουλησει να γινεται σεισμος και να γκρεμιζεται, να φροντιζει για την κορη του κι να ερχεται η μητερα της και να την παιρνει μαζι της με τη θεληση της, να μενει αυτος με τον καημο οτι την εκλεψαν, να απελπιζεται και τελικα το γραμματης κορης του που του περιεγραφε τι συνεβει στην αληθεια και να του στελνει την αγαπη της να μην τον βρισκει ζωντανο.. μιλαμε για πολυ γκαντεμια ο ανθρωπος!

μηπως ηταν η μοιρα του; μας ερχεται σαν χαστουκι ο προβληματισμος.. μηπως ομως λεμε μονο τα προβληματα και δεν λεμε τις καλες στιγμες του; δεν ξερω.. αλλα σιγουρα ηταν ενα απαισιοδοξο βιβλιο με ακομη πιο απαισιοδοξο μηνυμα..

κι εκει που ελεγα οτι οκ, ενα απαισιοδοξο διαβασα κι εγω, αρχιζω την Γκιοβανα, που λεει για την ιστορια μιας κοπελας που ολοι οι αντρες μαγευονταν μαζι της αλλα η ιδια ηταν σαν ενα αερικο και με κανεναν δεν στεριωνε.. εδω προκειται οπως λεει και στο οπισθοφυλλο του βιβλιου για “μια παλια ζακυνθινη ιστορια που ο συγγραφεας την μεταπλαθει σε μυθιστορημα πολλων συναισθηματικων συγκινησεων, σε εργο τεχνης που διαθετει τρια μεγαλα προσοντα: αφηγηματικη μαεστρια, φανταστικη σχεδον ψυχολογικη δυναμη και την ιστορια μιας κοπελας ππου μενει αξεχαστη”..

και που συνδεονται ολα τα παραπανω και ποιος ο προβληματισμος μου;

και φυσικα για τα τυχαια γεγονοτα! (ειναι τυχαιο οτι οι παραπανω παραγραφοι αρχιζουν με το και ή ολοι οι παραγραφοι που γραφω αρχιζουν με το και;) (και γιατι το και και οχι μια αλλη λεξη δηλαδη;;)

και ποσο τυχαιο ειναι ενα τυχαιο γεγονος; (νατο παλι το και!) ..ειναι τυχαιο ή εμεις το συνδεουμε και λεμε οτι ειναι τυχαιο-κι ομως μοιραιο; αν ψαχνεις να βρεις ομοιοτητες δεν βρισκεις; μα κι αν συμβαινουν πραγματα κατ’εξακολουθηση καπου δεν αρχιζεις να προσεχεις τις δηθεν συμπτωσεις; ή ειναι το αλατι για να ομορφαινουν τη ζωη μας; ή ειναι σαν να παιζεις ζαρια και οτι φερει η ζαρια; ειναι προμελετημενη αυτη; θελουμε να το βλεπουμε ετσι ή ειναι ετσι;

my perpective?  συν αθηνα και χειρα κινει.. και στα τυχαια χαμογελω και εχω ενα παραπανω παραδειγμα να διηγηθω..

~ από leila στο Μαρτίου 26, 2008.